Trochę o Rodzimowierstwie, a głównie o obchodzonych przez naszych przodków świętach opartych na kalendarzu.
Artykuł zaczerpnięto ze strony http://watranews.wordpress.com/teksty/obrzedy-cyklu-rocznego

W życiu wspólnoty następują wyjątkowe wydarzenia, w sferze duchowej i religijnej są nimi obrzędy cyklu rocznego, obrzędy wspólnotowe. Dlaczego są tak ważnym aspektem istnienia wspólnoty? Odpowiedz jest niezwykle prosta, obrzędy takie pozwalają zachować więzi wspólnoty, budować poczucie bezpieczeństwa i opieki, a więc i pewności. Rodzimowiercy tworzący wspólnotę muszą jednoczyć się wokół obrzędu. Wokół świętego ognia Swarożycowego, który jednoczy ich w dążeniu do życia zgodnie z prawami naszej Rodzimej Wiary, opierać na tym budowę związków, rodzin, wychowywania potomstwa, kształcenia go i nauki świętych prawideł naszej religii. To świętowanie przy ogniu obrzędowym zacieśnia więzy międzyludzkie i łączy wyznawców w jedną wielką rodzinę. Dla Rodzimowiercy każdy dzień jest ważny i jest świętem i powodem do dziękowania Bogom, zmawianiu modlitw i radowania się życiem. Lecz są daty szczególne, określające najważniejsze obrzędy cyklu rocznego i oprócz aspektu społecznego, są znakiem naszej wiary i czci oddawanej Bogom, naszej Ziemi i naszym Przodkom. Ten szczególny czas jest niezwykle wyjątkowy, pozwala czuć ogromną moc obrzędu i więź z tym, co pozostawili nam nasi praojcowie. Chwila ta wymaga odpowiednich przygotowań, bo jest świętem, niezwykłym wydarzeniem, którym żyje nasza społeczność. Dlatego do takiego święta należy odpowiednio podchodzić z należną powagą i szacunkiem. Należy mieć ubrania czyste i czyste ciała, by przygotować się do oczyszczających elementów obrzędu, by z czystym umysłem i wiarą brać udział w tej wspaniałej chwili. Tym samym pokazujemy, jak ważna jest to dla nas sprawa i z jakim nastawieniem podchodzimy do sprawy wiary. Odprawianie obrzędów, modły, ofiary i pieśni służą zachowaniu niezbędnego ładu i równowagi między naszym życiem codziennym a czasem świętym. Obrzędy mają również pomóc w zachowaniu odpowiedniej równowagi w ogóle na świecie. Złożona żertwa jest wyrazem szacunku i wiary w Bogów i dusze przodków. W tym właśnie celu rozpala się Święty Ogień Swarożycowy, tworzy żywy krąg ludzki, zwraca swe oblicza w płomień wiecznego ognia naszej wiary, który tak jak w naszych sercach płonie ogień miłości do tego, co rodzime. Zamykając święty krąg obrzędowy stajemy w centrum świata stworzonego przez Bogów, nawiązujemy z nimi kontakt, powracamy jakby do chwili stworzenia. Powracamy do tej czystej równowagi, nie zmąconej przez cywilizację. Stajemy pośrodku tunelu, którym łączymy się z przodkami, a wszystko, co poza kręgiem, w tej chwili nie istnieje dla nas, pozostaje poza sferą świętą, poza naszym świętym czasem. Czasem obrzędu i biesiady z Bogami i Przodkami. Uczestniczymy w wiecznym niezmąconym niczym czasie świętym, tym boskim, tym czystym i uświęconym. Miejsce odprawianego obrzędu musi być szczególne, musi odpowiadać swoją budową kosmicznemu ładowi, inaczej kontakt ze światem Bogów i przodków może nie zostać osiągnięty. Należy w tym celu stworzyć centrum świata. Centrum to to punkt odniesienia, który stanowić będzie oś świata. Elementem, który tworzy oś świata jest drzewo, dąb, to posąg Bogów Słowiańskich i ołtarz u jego stóp, to płonący w centralnym miejscu święty ogień. Krąg drzew, sfera zamknięta, oddzielona od świata zewnętrznego. Góra, która uosabia świat Bogów. Rzeka płynąca w pobliżu, tworzy spójny obraz świata Bogów Drzewo Kosmiczne i wody wypływające ze świata chtonicznego, opozycja jasnego gromu, do podziemi. Woda rzeki wypływa z podziemi, ze świata chtonicznego, z królestwa Welesa, więc jest święta i magiczna, wręcz boska. Płynie przez świat obmywając korzenie i kamienie,dając życie i odrodzenie. Po czym wpada w bezmiar oceanu, chaosu i gdy zostanie oczyszczona solą, uniesie się do nieba, by wraz z deszczami powrócić skąd przybyła i powróci znów jako święta niosąca życie Bogini.

Ta wędrówka wpisuje się w dzieje świata, jego czyste narodziny, podróż przez bezmiar czasu aż do granicy ładu, by zanurzyć się w chaosie, po którym nastąpi oczyszczenie i ponowne odrodzenie. Również nasze życie możemy w ten sposób wpisać w powtarzający się cyklicznie obieg życia i śmierci, od narodzin po zgon i ponowne odrodzenie.

Dlatego też tylko w takim miejscu mogą odbywać się obrzędy słowiańskie . Tylko takie miejsce jest uświęcone i w takim miejscu stajemy w centrum wszechświata i możemy nawiązać kontakt z Bogami.